Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

"Θέλω να δοκιμάσω μάρσιπο αγκαλιάς"

Έφτιαξα το παρακάτω πινακάκι για να απαντήσω ερωτήσεις που δέχομαι πολύ συχνά σχετικά με τη δυνατότητα δοκιμής μάρσιπων αγκαλιάς, όπως:
- "Θέλω να δοκιμάσω Ergo, Tula, Manduca, Didymos, ... και άλλες μάρκες εκτός από Αστεράκια."
- "Το μωρό μου είναι πολύ μικρό και δε βγαίνω ακόμα απ' το σπίτι, μπορείτε να έρθετε εσείς σε μένα;"
- "Θέλω να συναντηθούμε Σάββατο/Κυριακή γιατί τότε θα μπορεί κι ο άντρας μου."

Υπάρχει μία βασική διαφορά ανάμεσα σε ένα ραντεβού "εκεί που είναι τα Αστεράκια" και σε ένα babywearing consultation: το ένα είναι δωρεάν και το άλλο όχι. Για την ακρίβεια, το πρώτο είναι δώρο, προσφέρεται. Το δεύτερο είναι αυτό που κάνουν babywearing consultants σε όλο τον κόσμο ως επάγγελμα, ζουν απ' αυτό.

Το παρακάτω είναι νομίζω αρκετά αναλυτικό και ελπίζω ότι ξεκαθαρίζει τα πράγματα:
Περισσότερες πληροφορίες για τις δωρεάν ανοιχτές συναντήσεις του www.babywearing.gr μπορείς να βρεις εδώ.
Για να κλείσεις ένα δωρεάν ραντεβού "εκεί που είναι τα Αστεράκια", για δοκιμή ή για εκπαίδευση, μπορείς να επικοινωνήσεις εδώ.
Για να κανονίσεις ένα babywearing consultation, επικοινώνησε μαζί μου προσωπικά.

Καλή συνέχεια, καλό babywearing!


Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Babywearing στην ελληνική παράδοση

Δεν είναι η πρώτη φορά που σ' αυτό το blog αναφερόμαστε σε παραδοσιακό babywearing.
Όμως, καθώς πλησιάζει η Πανευρωπαϊκή Εβδομάδα Babywearing (8-14 Μαΐου 2017), να μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε τις ελληνικές ρίζες:

Πρώτα-πρώτα, ο Κώστας Μπαλάφας, δάσκαλος της Ελληνικής φωτογραφίας:

Από το Λεύκωμα "Ήπειρος":
Πηγή
Πηγή

Σ' αυτήν εδώ, τα ποδαράκια του παιδιού είναι το μόνο που βλέπουμε! Φοβερό;

Πηγή
Από το Λεύκωμα "Μέτσοβο":

Πηγή
Και κάτι που θυμίζει πάρα πολύ ένα mei tai!
Πηγή
Επίσης ο καταπληκτικός Τάκης Τλούπας, "Αυγά για το εγγόνι":
Πηγή
Υπέροχη η επαφή του παππού με το εγγόνι, στη φωτογραφία του Constantine Manos:
Πηγή
Υπάρχουν επίσης συχνά σε διάφορα blogs αναφορές σε παραδοσιακούς μάρσιπους, όπως η σαρμανίτσα και η νάκα:
Πηγή
Επίσης εδώ και εδώ.

Και βεβαίως το μακεδονικό τρέκνου (αλλιώς τρόκνια) και άλλες φωτογραφίες από προσωπικές συλλογές εδώ.
Δεν είναι υπέροχα;

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Το ανοίγεις το πορτοφόλι;

Είναι μια ταινία του 2002, το "Πιάσε με αν μπορείς", στην οποία υπάρχει η εξής ωραία σκηνή: Ο Τομ Χανκς, πράκτορας του FBI, που κυνηγάει εδώ και πολύ καιρό να πιάσει τον απατεώνα Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, τον πετυχαίνει επιτέλους στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Κι εκείνος, αντί να το βάλει στα πόδια, παριστάνει έναν πράκτορα μυστικής υπηρεσίας και υποκρίνεται ότι έχει μόλις συλλάβει ο ίδιος τον φυγά. Ο Χανκς δεν τον πιστεύει στην αρχή, αλλά ο ΝτιΚάπριο του δίνει με σιγουριά το πορτοφόλι του προτείνοντάς του να το ανοίξει για να δει την ταυτότητά του. Ο Χανκς παίρνει το πορτοφόλι και το δέχεται ως αρκετά πειστικό στοιχείο για να συνεχίσει να συζητά μαζί του. Και μόνο πολύ πολύ αργότερα, όταν ο ΝτιΚάπριο είναι ήδη φευγάτος, ο Χανκς ανοίγει το πορτοφόλι και διαπιστώνει ότι αντί για ταυτότητα και σήμα, είναι γεμάτο άσχετα διαφημιστικά και ετικέτες από αναψυκτικά. (ολόκληρη η σκηνή εδώ)
Πόσες φορές την έχουμε πατήσει κι εμείς έτσι; Ακούμε κάτι, διαβάζουμε κάτι και το δεχόμαστε ως αλήθεια, χωρίς έλεγχο, χωρίς καν δεύτερη ερώτηση. Μερικές φορές αρκεί κάποιος να πει "λένε ότι…" και αυτό από μόνο του είναι αρκετά πειστικό στοιχείο.
Συναντώ καθημερινά μαμάδες που έχουν πάρει το πορτοφόλι αλλά δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να το ανοίξουν και να ελέγξουν το περιεχόμενό του.
"Μου είπε η μαμά μου να το φασκιώνω το μωρό για να ισιώσουν τα πόδια". Όχι. Αν είσαι τύπος του φασκιώματος, μπορείς να φασκιώνεις μόνο το πάνω μέρος, αλλά να αφήνεις τα πόδια να ανοίγουν ελεύθερα. Το φάσκιωμα στα πόδια ενοχοποιείται για προβλήματα στα ισχία. Ρωτήστε τον γιατρό σας.
"Λένε ότι αν το μωρό γέρνει θα πάθει σκολίωση". Ε, λοιπόν, όχι. Η σκολίωση είναι ιδιοπαθής (αν δεν είναι συγγενής), δεν προλαμβάνεται και δεν την παθαίνουν τα μωρά επειδή γέρνουν, ούτε την παθαίνουν τα παιδάκια της πρώτης δημοτικού επειδή κάθονται στραβά στο θρανίο. Ρωτήστε τον γιατρό σας.
Και δεν ξέρω αν καταλάβατε τι έκανα μόλις τώρα κι εγώ. Είπα "ρωτήστε τον γιατρό σας". Σας έδωσα το πορτοφόλι. Για τους περισσότερους αυτό αρκεί. Λίγοι θα το ανοίξουν, λίγοι θα ρωτήσουν πράγματι τον γιατρό τους, ή θα το ψάξουν σε σοβαρές πηγές.
"Λένε ότι το μωρό δεν κάνει να κάθεται πριν τους 6 μήνες γιατί θα πάθουν ζημιά τα κόκκαλά του". Ποιοι το λένε; "Όλοι το λένε". Ναι, ποιοι συγκεκριμένα; "Οι γιατροί". Ποιοι γιατροί; Έχεις δει ποτέ επίσημο paper που λέει ότι το μωρό θα πάθει ζημιά στα κόκκαλα αν το κρατάς καθιστό πριν τους 6 μήνες; "Μα έτσι μου είπαν". Η αλήθεια είναι ότι το μωρό σου δεν μπορεί να κάτσει πριν τους 6 μήνες. Δεν μπορεί, γέρνει και πέφτει. Δεν μπορεί = δεν έχει την ικανότητα. Τελείως άλλο πράγμα απ’ το "θα πάθουν τα κόκκαλά του". Και όμως, το ακούσαμε, το ξανακούσαμε, το πιστέψαμε. Μας είπε κάποιος "το λένε οι γιατροί", δηλαδή μας έδωσε το πορτοφόλι κι εμείς απλά δεν το ανοίξαμε. Αρκεί που το πήραμε στα χέρια μας.
Τι είναι σοβαρή πηγή και τι όχι; Μήπως κάποιες φορές αρκεί απλά να έχουμε εμπιστοσύνη; Για να λέει ότι έχει "συνένζυμο Q-10", "ρετινόλη" ή "μπλε και πράσινους κόκκους", θα πει ότι είναι καλό πράγμα, δε χρειάζεται και να ξέρουμε τι ακριβώς είναι αυτά. Άσε που και οι σοβαρές πηγές πολλές φορές αντικρούουν τα ίδια τα λεγόμενά τους. Μέχρι πρόσφατα, το να τρως πάνω από τρία αυγά την εβδομάδα ήταν κακό για την υγεία μας, ενώ τώρα και δύο αυγά την ημέρα μπορεί να είναι μια χαρά. Μεγαλώσαμε με την οδηγία "να πίνεις όλο σου το γάλα, κάθε μέρα για γερά κόκκαλα", ενώ τώρα το αγελαδινό γάλα θεωρείται μάλλον κακή διατροφική επιλογή.
To babywearing είναι σχετικά νέα περιοχή. Δεν υπάρχει (ακόμα τουλάχιστον) ως ξεχωριστή ειδικότητα, πανεπιστημιακή κατάρτιση, κλπ. Υπάρχουν σε διάφορες χώρες σχολές babywearing. Θα έλεγα τη λέξη "αναγνωρισμένες", αλλά επειδή εγώ το άνοιξα αυτό το πορτοφόλι, μπορώ να πω πως η λέξη δεν έχει μεγάλο νόημα. (Σε γειτονική μας χώρα, υπήρχε για χρόνια μία σχολή babywearing, μάλωσαν οι δυο ιδιοκτήτριες γιατί δε συμφωνούσαν σε θέματα φιλοσοφίας, τώρα υπάρχουν δύο. Σε άλλη, κοντινή μας χώρα, υπάρχουν τρεις σχολές, η μία είναι "παράρτημα" άλλης χώρας.)
Κάποιοι λένε ότι η εκπαίδευση δεν έχει μεγάλο νόημα. Άλλωστε μιλάμε για μια πρακτική που εφάρμοζαν οι μαμάδες για χιλιάδες χρόνια σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου. Κάποιοι λένε ότι το babywearing "είναι όπως ο θηλασμός, το μαθαίνεις στην πράξη, με το μωρό σου". Άλλοι λένε ότι η τυπική εκπαίδευση είναι απαραίτητη. Άλλο οι πιστοποιημένοι σύμβουλοι θηλασμού, που εκπαιδεύτηκαν και πέρασαν εξετάσεις και άλλο οι φίλες σου. Άλλοι λένε ότι η προσωπική εμπειρία είναι απαραίτητη. Άλλο είναι να έχεις διαβάσει είκοσι βιβλία για το θηλασμό και άλλο να έχεις θηλάσει τρία παιδιά. Κάποιοι λένε πως η κλινική εμπειρία είναι πολυτιμότερη. Άλλο είναι να έχεις θηλάσει τρία παιδιά και άλλο να έχεις βοηθήσει στην πράξη εκατοντάδες μαμάδες να θηλάσουν τα μωρά τους.
Εγώ λοιπόν έχω θηλάσει τρία παιδιά (από τα οποία μόνο τα δύο με απόλυτη επιτυχία), αλλά για το θηλασμό δε δίνω ποτέ οδηγίες και συμβουλές. Για το babywearing όμως, έχω την τυπική εκπαίδευση (στην Αγγλία, αλλά από γερμανική σχολή, την πιο "παραδοσιακά αυστηρή"). Έχω προσωπική εμπειρία (φόρεσα τρία παιδιά για πολλά χρόνια και δοκίμασα πάνω από 100 – στην κυριολεξία – διαφορετικούς μάρσιπους). Έχω και κλινική εμπειρία (βλέπω μαμάδες με τα μωρά τους απ’ το 2006, έχω δει ήρεμα μωρά, δύσκολα μωρά, μωρά με παλινδρόμηση, μωρά με νάρθηκα, μωρά με διορθωτικές μπότες, μωρά με κηδεμόνες, μωρά με ειδικές ανάγκες, γονείς με ειδικές ανάγκες, έχω δουλέψει μαζί με τους φυσιοθεραπευτές και τους γιατρούς που παρακολουθούν τα μωράκια που το χρειάζονται και έχω δουλέψει με babywearing consultants του εξωτερικού με εμπειρία μεγαλύτερη κι απ’ τη δική μου).
Δεν ξέρω τι απ’ όλα αυτά μετράει, αν μετράει. Αλλά δεν περιμένω από κανέναν να πιστεύει όλα όσα λέω για το babywearing χωρίς να το ψάξει. Για την ακρίβεια, το αντίθετο: θα ήθελα να σας παρακαλέσω, κάθε φορά που κάποιος σας δίνει το πορτοφόλι του για να το ελέγξετε, να το ελέγχετε πράγματι. Όταν ακούτε "αυτό κάνει κακό στη σπονδυλική στήλη" ή "αυτό κάνει καλό στα ισχία", αναρωτηθείτε λίγο αν αυτό βγάζει νόημα. (Μπορεί να θέλετε να αναρωτηθείτε και τις λεπτομέρειες; τι κακό κάνει; τι καλό κάνει; ποιος το λέει;).
Στην Ελλάδα, έχουμε την περίεργη συνήθεια να δεχόμαστε ως αξιόπιστη πηγή ό,τι είναι απλά ξενόγλωσσο. Άρθρα σε sites ή blogs όπως αυτό εδώ, χρησιμοποιούνται συχνά ως αναφορές και "πηγές" για να υποστηρίξουν απόψεις, χωρίς άλλο ψάξιμο.
Σε όλα αυτά τα χρόνια, δε θα πιστεύετε πόσο έχουν αλλάξει αυτά που διδάσκονται στο babywearing. Αλλιώς τα λέγαμε το 2006, τότε που χρειαζόμασταν ειδική άδεια για να κάνουμε "συναντήσεις" για το θέμα αυτό και αλλιώς τα λέμε τώρα. Όχι όμως στην ουσία τους, η ουσία είναι ίδια. Άλλωστε, ξαναλέω, το babywearing υπάρχει από τότε που υπάρχουν μαμάδες και μωρά. Και η ουσία είναι: ασφαλή, ήρεμα μωρά, γονείς με ελευθερία κινήσεων και άνεση.
Πάντως, αν θέλετε να το ψάξετε, θα χαρώ πολύ να συζητήσουμε με λεπτομέρειες κάθε θέμα που σας απασχολεί ή κάθε σημείο που μπορεί να σας προβληματίζει. Ή απλά να ανοίξουμε μαζί το πορτοφόλι. (Μπορώ να εξηγήσω πχ. γιατί πρέπει "τα γόνατα να είναι ψηλά και τα πόδια ανοιχτά". Έχετε την περιέργεια να μάθετε γιατί;)


Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

"Θα μπορώ να θηλάζω και να κάνω δουλειές;"


Από τη στιγμή που μαθαίνουμε ότι περιμένουμε μωρό, για τις περισσότερες μαμάδες, το ένστικτό μας λειτουργεί ακαριαία: "Να είναι το μωρό μου ασφαλές, να είναι καλά, να το προστατέψω.
Το να έχουμε το μωρό μας στην αγκαλιά μας είναι ένας απ’ τους πιο εύκολους τρόπους να ξέρουμε ότι το μωρό μας είναι καλά και γι’ αυτό πολλοί γονείς επιλέγουν να φοράνε το μωρό τους σε μάρσιπο αγκαλιάς απ’ την αρχή. Τα μωρά θέλουν και χρειάζονται αγκαλιά, είναι γενετικά προγραμματισμένα να θέλουν να είναι συνέχεια μαζί με όποιον τα φροντίζει.

Και σιγά σιγά, και στην Ελλάδα, το να φοράμε το μωρό μας, από εκεί που ήταν "αυτό που κάνουν κάτι παλαβές μαμάδες" έχει φτάσει να αναγνωρίζεται ως ένας απ’ τους βασικούς τρόπους να μεγαλώνουμε τα μωρά μας. Δεν είναι πια καθόλου σπάνιο ή "εξωτικό" και όλο και συχνότερα βλέπουμε γονείς στο δρόμο, να φοράνε τα μωρά τους κάνοντας τα ψώνια τους, πηγαίνοντας τα μεγαλύτερα παιδιά τους στο σχολείο, ή απλά κάνοντας έναν περίπατο.

Το θέμα είναι ότι μια νέα μαμά νιώθει συχνά πως όλοι γύρω της περιμένουν από εκείνη να "επιστρέψει στην κανονική της ζωή", νιώθει πως είναι ανάγκη να καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

"Θα μπορώ να κάνω δουλειές με το μωρό στο Αστεράκι;" με ρωτάνε συχνά. Και σχεδόν εξίσου συχνά: "Θα μπορώ να θηλάζω και να κάνω δουλειές;"
Για πολλές μαμάδες είναι επίσης ζητούμενο να "μπορούν να καλυφθούν" για να θηλάζουν δημόσια. Είμαι κι εγώ μαμά (που θήλασε) και καταλαβαίνω απόλυτα. Και η απάντηση είναι τελικά θετική.  
Όμως νιώθω πάντα την ανάγκη να σημειώσω το εξής: Το να φοράς το μωρό σου είναι κάτι που μαθαίνεται. Το να θηλάζεις το μωρό σου, επίσης. Το να προσπαθείς να τα κάνεις και τα δύο ταυτόχρονα χωρίς να δώσεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να περάσει στάδιο εκμάθησης, μπορεί να σε κάνει να νιώθεις απογοήτευση, ή ότι "δεν τα καταφέρνεις". Μέρα με τη μέρα, καθώς το μωρό σου θα μεγαλώνει κι εσύ θα βρίσκεις τους ρυθμούς σου, το να συνδυάσεις θηλασμό και babywearing θα γίνει σχεδόν αυτόματα. Αλλά τις πρώτες μέρες, που έτσι κι αλλιώς απλά μαθαίνεις το μωρό σου, σε παρακαλώ, μη νιώθεις ότι είσαι υποχρεωμένη να τα κάνεις όλα μαζί. Μπορείς να καθίσεις, να ξεκουραστείς, να θηλάσεις με την ησυχία σου, να παρατηρήσεις με ηρεμία τα σημάδια που σου δίνει το μωρό σου όσο τρώει.

Για την ακρίβεια, τον πρώτο καιρό, είναι σχεδόν υποχρεωτικό να το κάνεις έτσι. Αν έχεις τον νου σου στο πώς να καλυφθείς, δεν θα μπορείς ταυτόχρονα να έχεις τον νου σου στο πώς να τοποθετήσεις σωστά το μωρό σου στο στήθος. Αυτή η αίσθηση ότι μπορούμε να έχουμε ελεύθερα χέρια και να κάνουμε κι άλλα πράγματα, στο θηλασμό θα πρέπει να καταλαγιάζει. Θηλάζοντας σε μάρσιπο αγκαλιάς, θα μπορείς να έχεις το μωρό στη θέση που θέλεις χωρίς να χρειάζεσαι μαξιλάρια θηλασμού, θα έχεις άνεση να φροντίσεις να πιάσει καλά το μωρό σου, να υποστηρίξεις το στήθος σου όπως πρέπει, να νιώθεις καλά. Είναι όμως άλλο πράγμα να μπορείς να σηκωθείς να ανοίξεις την πόρτα που χτύπησε ή να πιείς ένα ποτήρι νερό και άλλο το να κάνεις κι άλλα πράγματα ταυτόχρονα. Και ποτέ μα ποτέ μην θεωρήσεις ότι μπορείς να αφήσεις τον έλεγχο του μωρού στο μάρσιπο – γι’ αυτό και ποτέ το κεφάλι του μωρού δεν είναι μέσα στο sling στη διάρκεια του θηλασμού. Είναι πάντα στο χέρι σου, το κρατάς εσύ.

Βίντεο με οδηγίες θηλασμού με μωρό σε μάρσιπο Αστεράκι ring sling


Βίντεο με οδηγίες θηλασμού με μωρό σε μάρσιπο Αστεράκι mei tai



Σημείωση: Σχεδόν πάντα, όταν σκεφτόμαστε μωρό που θηλάζει, το σκεφτόμαστε ξαπλωμένο μπροστά στην αγκαλιά της μαμάς. Είναι η θέση που μας μαθαίνουν να θηλάζουμε, γιατί χωρίς την υποστήριξη ενός μάρσιπου, θα χρειαζόμασταν εκατό χέρια ή εκατό μαξιλάρια για να θηλάσουμε το μωρό σε όρθια θέση. Ωστόσο, τα μωράκια θηλάζουν εξαιρετικά σε όρθια θέση (κι εμείς τρώμε καλύτερα όρθιοι απ’ ό,τι ξαπλωμένοι). Η όρθια θέση είναι καλύτερη για την πέψη, για την ελαχιστοποίηση αναγωγών και τη διαχείριση παλινδρόμησης. Στατιστικά, απ’ τις μαμάδες που βλέπω καθημερινά, όποια δοκιμάζει θηλασμό σε όρθια θέση, σπάνια ξαναγυρίζει στην ξαπλωτή, ακόμα και με ring sling.

Σαν κοινωνία, έχουμε συνηθίσει την εικόνα του ξαπλωμένου βρέφους στα χέρια μας. Σε μάρσιπο αγκαλιάς, το μωρό ξαπλώνει μόνο για θηλασμό, μόνο με το κεφάλι στο δικό μας έλεγχο και μόνο για όσο θηλάζει. Για ύπνο ή για βόλτα, τα μωρά σε μάρσιπο αγκαλιάς είναι πάντα σε όρθια θέση, από την πρώτη μέρα.

Τι να προσέχεις πάντα όταν φοράς το μωρό σου:


Βασικές αρχές του babywearing


Είναι πραγματικά υπέροχη αίσθηση το να φοράς το μωρό σου και προσφέρει απίστευτη αυτονομία στις νέες μαμάδες. Αν το κάνεις με ασφάλεια, είναι βέβαιο ότι θα έχεις πολλές φανταστικές στιγμές μαζί με το μωρό σου. Απόλαυσε αυτή την ελευθερία σιγά-σιγά και μάθε να ακούς το μωρό σου κάθε στιγμή, ακόμα κι όταν είναι στο μάρσιπο αγκαλιάς (άρα στην αγκαλιά σου).


Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Κόμποι, ράντες, σφίξιμο: Συχνή απορία

Στην ομάδα μας στο facebook μια μαμά έβαλε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα φωτογραφία:

Το μωρό δεν είναι δεμένο, αλλά είναι στη βασική θέση και γι’ αυτό στέκεται εκεί.

Έχεις δει τις μαμάδες στην Αφρική που φοράνε τα μωρά τους στην πλάτη;
Δεν υπάρχει ύφασμα τους ώμους τους, το μωρό δεν κρέμεται, απλά στηρίζεται κοντά στη μαμά. Σε ένα απ’ τα τεύχη της εφημεριδούλας μας (απ’ το 2011), εξηγούσαμε πώς το μωρό στη θέση αυτή έχει «ενεργητικό ρόλο στην αγκαλιά μας», στην ουσία μας βοηθάει να το κουβαλάμε. Σε ένα απ’ τα unlisted βιντεάκια μας (απ’ το 2013) περιγράφαμε την ίδια βασική αρχή: το μωρό σε μάρσιπο αγκαλιάς δεν κρέμεται, το βάρος δεν είναι στους ώμους (ή στον ένα ώμο αν πρόκειται για sling), απλά έρχεται κοντά μας.


Αυτή η βασική αρχή ισχύει για όλα τα Αστεράκια. Το μωρό δε σφίγγεται, δεν είναι οι ράντες ή ο κόμπος του mei tai που το κρατάει στη βασική θέση.

Στο παρακάτω βίντεο (που φτιάχτηκε για να απαντήσει αντίστοιχη απορία), φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο κόμπος του mei tai είναι χαλαρός.

Γι’ αυτό και δεν παίζει ρόλο αν θα είναι στην πλάτη του μωρού ή στον πωπό του, γιατί δεν περιμένουμε απ’ τον κόμπο να κρατάει το μωρό στη θέση αυτή. Ένα μωρό που είναι στη σωστή θέση σε μάρσιπο αγκαλιάς, δε χρειάζεται τις ράντες για να το κρατήσουν εκεί.

Αν το mei tai που φοράς δεν είναι Αστεράκι και ο κατασκευαστής του mei tai σου επιμένει στις οδηγίες ότι χρειάζεσαι π.χ. να απλώσεις πολύ καλά, πολύ φαρδιές ράντες γύρω απ’ το μωρό σου για να το στηρίξεις, τότε, φυσικά, να ακολουθήσεις τις οδηγίες του mei tai σου. Ωστόσο, στα Αστεράκια, δε χρειάζεται αυτό, το μωρό είναι πάντα στη σωστή θέση, είναι όσο σφιχτά ή όσο χαλαρά θέλεις εσύ (ανάλογα με την ηλικία του), είναι όσο ψηλά ή όσο χαμηλά θέλεις εσύ, και ο κόμπος είναι χαλαρά δεμένος!

Στο παρακάτω βίντεο, ένα μεγάλο και βαρύ μωρό, σε Αστεράκι mei tai, είναι στη σωστή θέση και δεν υπάρχει καν κόμπος, οι ράντες δεν είναι καν δεμένες. Και παρόλα αυτά, η μαμά δεν το κρατάει αλλά το μωρό δε φεύγει απ’ τη σωστή θέση.

Το βίντεο προφανώς έγινε για να εξηγήσουμε τη βασική αρχή της ενεργητικής θέσης, δε θα θέλαμε να κυκλοφορείς έτσι, χωρίς να δέσεις καθόλου! Αλλά δείχνει, νομίζω πολύ ξεκάθαρα, ότι δεν είναι ο κόμπος που κρατάει το μωρό.

Όταν προσαρμόζεις σωστά το Αστεράκι σου, το σφίξιμο πάει μόνο σε σένα, το ελέγχεις απόλυτα και σφίγγεις όσο σου αρέσει και όσο νιώθεις άνετα εσύ. Το σφίξιμο δεν πάει ποτέ στο μωρό.

Στις παρακάτω φωτογραφίες, το μωρό σε Αστεράκι mei tai, φορεμένο με τρόπο που δεν βάζει καθόλου βάρος στους ώμους.

Εκείνη την περίοδο, με κάποια μαμά με πρόβλημα στην κλείδα της, αναζητούσαμε το Αστεράκι που θα της ταίριαζε περισσότερο και θα ήταν η ιδανική λύση για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Για άλλη μια φορά, το μωρό ΔΕΝ κρέμεται, γι’ αυτό και τίποτα δεν το σφίγγει ή δεν το ενοχλεί, ούτε στην πλάτη, ούτε στον πωπό, ούτε στα πόδια, ούτε στα γόνατα.

Είμαι στη διάθεσή σου για απορίες!

Καλή συνέχεια, καλό babywearing!

Δες και αυτό: Γιατί το βάρος ΔΕΝ είναι στα γόνατα

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Δε θέλω να ακουμπάνε οι ράντες κάτω!

"Θέλω να βγάλω το μωρό απ' το mei tai, να το βάλω στο αυτοκίνητο στο καρεκλάκι του, και όταν φτάσω να το ξαναφορέσω, χωρίς να ακουμπάνε οι ράντες κάτω!"

Έγινε. πάμε να το δούμε;


Όπως θα δεις, παίρνει λιγότερο από μισό λεπτό ΚΑΙ να το βγάλεις ΚΑΙ να το βάλεις! Οι ράντες δεν πέφτουν καθόλου κάτω και είναι πανεύκολο και πολύ γρήγορο!
Και επειδή βγάζεις τα χέρια σου απ' τις ράντες (όχι το μωρό απ' το mei tai), αυτός ο τρόπος γίνεται το ίδιο εύκολα και με μεγάλο και με μικρό μωρό.
Το έχεις δοκιμάσει;

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Τα παλιά που γίνονται καινούρια.


Λοιπόν, αυτή η ανάρτηση είναι για το βιντεάκι που (φαίνεται σαν, αλλά δεν) ανέβηκε πρόσφατα στο κανάλι μου. Θα σας πω όμως και τη μικρή του ιστορία.

Ας υποθέσουμε ότι μια μαμά που φοράει ένα Αστεράκι με το μωρό της έχει μια απορία. Ας υποθέσουμε επίσης ότι η μαμά δε θέλει ή δεν μπορεί να έρθει να το δούμε μαζί από κοντά, ή ότι η απορία είναι κάτι απλό, πχ "Πώς να δένω το mei tai μου χωρίς να ακουμπάνε οι ράντες κάτω;"

Μπορεί η απάντηση να υπάρχει ήδη κάπου στο site (αλλά η μαμά νεογέννητου δεν έχει ποτέ χρόνο να ψάχνει, οπότε καλά κάνει και ρωτάει), θα της στείλω απευθείας το link στην απάντηση. Αν η απάντηση δεν υπάρχει ήδη, ή χρειάζεται κάτι παραπάνω, μπορεί να φτιάξω ένα βιντεάκι ειδικά για να απαντήσω την απορία αυτή. Το βίντεο αυτό είναι συνήθως unlisted στο YouTube (δηλαδή δεν είναι δημοσιευμένο) και το βλέπει μόνο η μαμά που το ζήτησε.

Στο υποθετικό μου σενάριο, μια άλλη μαμά μετά από λίγο καιρό με ρωτάει το ίδιο πράγμα και της στέλνω το ίδιο βίντεο. Και μετά από λίγο ξανά και ξανά.

Και κάπου εκεί, διαπιστώνω ότι ένα βίντεο που φτιάχτηκε για να απαντήσει μία συγκεκριμένη απορία έχει πχ 100 views (δηλαδή το έχω στείλει σε εκατό προσωπικά μηνύματα ή emails, γιατί δεν μπορεί κανείς να το βρει με άλλο τρόπο). Τότε λοιπόν, εκείνο το βιντεάκι, είτε ξαναφτιάχνεται, είτε αλλάζει status στο κανάλι και γίνεται δημόσιο και μπορούν πια να το δουν όλοι.

Κάπως έτσι έγινε μ’ αυτό:



Γυρίστηκε στις αρχές του φθινοπώρου του 2014. Αλλά χθες έγινε πια δημόσιο. Απλά άλλαξα το status, χωρίς τίτλους και credits, γιατί έγινε παλιά, για μία μαμά που δυσκολευόταν να φορέσει το μωρό της στην πλάτη με τους άλλους τρόπους.

Αφιερωμένο σε σένα λοιπόν, Ερμιόνη. Το παιδάκι σου θα είναι πια πολύ μεγάλο για babywearing, αλλά το βιντεάκι "σου" βοηθάει άλλες μαμάδες εδώ και πάνω από δύο χρόνια. (Και βοήθησε και μένα να ξεκολλήσω απ’ το κόλλημα "δε θέλω να με βλέπει κανείς". Σ' ευχαριστώ γι' αυτό.)

Ξανά απ' την αρχή.

Πάνε περίπου τρία χρόνια απ' την τελευταία ανάρτηση. Διάφοροι λόγοι, προσωπικοί, οικογενειακοί, με κράτησαν μακριά απ' το blog. Ήταν απόλυτη ανάγκη να δώσω την προτεραιότητά μου στην οικογένειά μου, στα τρία μου παιδιά.
Ετούτο, το άλλο μου παιδί, το blog, το site, το παραμέλησα κάπως (γκουχ, γκουχ, καλό το "κάπως";).
Δεν παραμέλησα πάντως το babywearing, ούτε τους Αστερογονείς που με χρειάστηκαν. Σήμερα, κοιτούσα στατιστικά. Σ' αυτά τα τρία χρόνια έφτιαξα 23 εκπαιδευτικά βιντεάκια, παρακολούθησα δύο σεμινάρια, είχα 923 εργάσιμες ημέρες "εκεί που είναι τα Αστεράκια", όπου είδα περίπου τα διπλάσια μωράκια, ακόμα περισσότερους γονείς και από κοντά και μέσω skype και έκανα πέντε συναντήσεις babywearing. Πέρασα φάση που δε δούλευα και δε μιλούσα σε κανέναν. Πέρασα φάση εργασιοθεραπείας που δούλευα 18 ώρες την ημέρα. Κάποιοι μάθατε νέα μου κι απ' το singleparent.gr μέσα σ' αυτήν την περίοδο. Πέρασα τελοσπάντων, γενικά, τις φάσεις μου (και σίγουρα θα περάσω κι άλλες).
Αλλά ελπίζω ότι θα λήξει η φάση της ξηρασίας σ' αυτό το μπλογκάκι και όποιος τολμηρός αντέχει την πολυλογία μου και τις κουλές μεταφορές/παρομοιώσεις μου (θυμάστε τη χύτρα;), θα με ξαναβρεί εδώ (σιγά μη μ' έψαχνε κανείς...χαχα).