Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Δε θέλω να ακουμπάνε οι ράντες κάτω!

"Θέλω να βγάλω το μωρό απ' το mei tai, να το βάλω στο αυτοκίνητο στο καρεκλάκι του, και όταν φτάσω να το ξαναφορέσω, χωρίς να ακουμπάνε οι ράντες κάτω!"

Έγινε. πάμε να το δούμε;


Όπως θα δεις, παίρνει λιγότερο από μισό λεπτό ΚΑΙ να το βγάλεις ΚΑΙ να το βάλεις! Οι ράντες δεν πέφτουν καθόλου κάτω και είναι πανεύκολο και πολύ γρήγορο!
Και επειδή βγάζεις τα χέρια σου απ' τις ράντες (όχι το μωρό απ' το mei tai), αυτός ο τρόπος γίνεται το ίδιο εύκολα και με μεγάλο και με μικρό μωρό.
Το έχεις δοκιμάσει;

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Τα παλιά που γίνονται καινούρια.


Λοιπόν, αυτή η ανάρτηση είναι για το βιντεάκι που (φαίνεται σαν, αλλά δεν) ανέβηκε πρόσφατα στο κανάλι μου. Θα σας πω όμως και τη μικρή του ιστορία.

Ας υποθέσουμε ότι μια μαμά που φοράει ένα Αστεράκι με το μωρό της έχει μια απορία. Ας υποθέσουμε επίσης ότι η μαμά δε θέλει ή δεν μπορεί να έρθει να το δούμε μαζί από κοντά, ή ότι η απορία είναι κάτι απλό, πχ "Πώς να δένω το mei tai μου χωρίς να ακουμπάνε οι ράντες κάτω;"

Μπορεί η απάντηση να υπάρχει ήδη κάπου στο site (αλλά η μαμά νεογέννητου δεν έχει ποτέ χρόνο να ψάχνει, οπότε καλά κάνει και ρωτάει), θα της στείλω απευθείας το link στην απάντηση. Αν η απάντηση δεν υπάρχει ήδη, ή χρειάζεται κάτι παραπάνω, μπορεί να φτιάξω ένα βιντεάκι ειδικά για να απαντήσω την απορία αυτή. Το βίντεο αυτό είναι συνήθως unlisted στο YouTube (δηλαδή δεν είναι δημοσιευμένο) και το βλέπει μόνο η μαμά που το ζήτησε.

Στο υποθετικό μου σενάριο, μια άλλη μαμά μετά από λίγο καιρό με ρωτάει το ίδιο πράγμα και της στέλνω το ίδιο βίντεο. Και μετά από λίγο ξανά και ξανά.

Και κάπου εκεί, διαπιστώνω ότι ένα βίντεο που φτιάχτηκε για να απαντήσει μία συγκεκριμένη απορία έχει πχ 100 views (δηλαδή το έχω στείλει σε εκατό προσωπικά μηνύματα ή emails, γιατί δεν μπορεί κανείς να το βρει με άλλο τρόπο). Τότε λοιπόν, εκείνο το βιντεάκι, είτε ξαναφτιάχνεται, είτε αλλάζει status στο κανάλι και γίνεται δημόσιο και μπορούν πια να το δουν όλοι.

Κάπως έτσι έγινε μ’ αυτό:



Γυρίστηκε στις αρχές του φθινοπώρου του 2014. Αλλά χθες έγινε πια δημόσιο. Απλά άλλαξα το status, χωρίς τίτλους και credits, γιατί έγινε παλιά, για μία μαμά που δυσκολευόταν να φορέσει το μωρό της στην πλάτη με τους άλλους τρόπους.

Αφιερωμένο σε σένα λοιπόν, Ερμιόνη. Το παιδάκι σου θα είναι πια πολύ μεγάλο για babywearing, αλλά το βιντεάκι "σου" βοηθάει άλλες μαμάδες εδώ και πάνω από δύο χρόνια. (Και βοήθησε και μένα να ξεκολλήσω απ’ το κόλλημα "δε θέλω να με βλέπει κανείς". Σ' ευχαριστώ γι' αυτό.)

Ξανά απ' την αρχή.

Πάνε περίπου τρία χρόνια απ' την τελευταία ανάρτηση. Διάφοροι λόγοι, προσωπικοί, οικογενειακοί, με κράτησαν μακριά απ' το blog. Ήταν απόλυτη ανάγκη να δώσω την προτεραιότητά μου στην οικογένειά μου, στα τρία μου παιδιά.
Ετούτο, το άλλο μου παιδί, το blog, το site, το παραμέλησα κάπως (γκουχ, γκουχ, καλό το "κάπως";).
Δεν παραμέλησα πάντως το babywearing, ούτε τους Αστερογονείς που με χρειάστηκαν. Σήμερα, κοιτούσα στατιστικά. Σ' αυτά τα τρία χρόνια έφτιαξα 23 εκπαιδευτικά βιντεάκια, παρακολούθησα δύο σεμινάρια, είχα 923 εργάσιμες ημέρες "εκεί που είναι τα Αστεράκια", όπου είδα περίπου τα διπλάσια μωράκια, ακόμα περισσότερους γονείς και από κοντά και μέσω skype και έκανα πέντε συναντήσεις babywearing. Πέρασα φάση που δε δούλευα και δε μιλούσα σε κανέναν. Πέρασα φάση εργασιοθεραπείας που δούλευα 18 ώρες την ημέρα. Κάποιοι μάθατε νέα μου κι απ' το singleparent.gr μέσα σ' αυτήν την περίοδο. Πέρασα τελοσπάντων, γενικά, τις φάσεις μου (και σίγουρα θα περάσω κι άλλες).
Αλλά ελπίζω ότι θα λήξει η φάση της ξηρασίας σ' αυτό το μπλογκάκι και όποιος τολμηρός αντέχει την πολυλογία μου και τις κουλές μεταφορές/παρομοιώσεις μου (θυμάστε τη χύτρα;), θα με ξαναβρεί εδώ (σιγά μη μ' έψαχνε κανείς...χαχα).